Home
TV
Radio
Over ERTS
Agenda
Reacties
Nieuws
Links
Medewerkers


Zoeken op ERTS

               ERTS Radio - Detail van de uitzending
 
VREDEVECHTER - 17-04-2003 om 01:20

Klik hier om deze aflevering te beluisteren »

ERTS R077 - UITZENDING 16/04/2003 - DE VREDEVECHTER

Welkom Jean Loyens: Goedenavond luisteraar, welkom bij deze uitzending van ERTS, de Evangelische Radio & Televisie Stichting. Vanavond willen we stilstaan bij een onderwerp dat vrijwel iedereen bezighoudt, nl. dat van oorlog en vrede. Hoe dikwijls hebben mensen in de loop van de eeuwen niet geschreeuwd om vrede, en hoe vaak werden soldaten de oorlog ingestuurd. In ons eigen land is het gelukkig al weer heel lang geleden dat we effectief met de strijd te maken hebben gehad. De recente gebeurtenissen tonen echter aan dat - zeker in het kruitvat van het Midden-Oosten - een gewapend conflict heel reëel kan worden.
Tijdens de jaren '70, en vooral '80, leek een wereldwijde kernoorlog een acute dreiging, en kwamen tienduizenden op straat om daartegen te protesteren. Geert Soete uit Kuurne was één van hen. Hoe zag hij dat allemaal toen, en in welk opzicht is zijn visie op vrede veranderd? Klinkt de roep om vrede altijd luid genoeg om door de internationale politiek gehoord te worden? Is er een weg die naar duurzame vrede leidt, of is de mens onverbeterlijk? Een alternatieve kijk op een eeuwenoud maar actueel probleem …

Ik was toen nog vrij jong en was leider van een jeugdbeweging en ik werkt een beetje op regionaal, provinciaal gebied in de jeugdbeweging ik kwam zo op de hoogte van tal van meningen en tal van opinies en ook de hele ruimere vredesbeweging die er toen ontstond en ook de hele grote vredesbetogingen die toen plaats hadden, spraken me toen wel enorm aan. Van daar uit die bewogenheid die we toen als jonge mensen zo al hadden en ik denk ook een grote portie idealisme die het woord vrede heel vlot in de mond nam en daar ook hele hoge scores aan toeschreef en mij stimuleerde om daar ook daadwerkelijk af en toe mee in de betoging op te stappen. Denk maar aan stickers uitdelen, ik had zelf ook een sticker op mijn auto gekleefd, niets is belangrijker dan vrede. Ik meende dat ook wel, het was echt iets dat heel duidelijk in mijn denken en mijn doen en laten een belangrijke rol speelde op dat moment.

Was dat uit idealisme of naïviteit?
Ik denk de twee misschien, enerzijds denk ik nog altijd dat het heel goed geweest was om over dingen na te denken en ook een duidelijke standpunt in te nemen. Oorlogen, vrede, conflicten, hoe los je conflicten op? We hadden daar toen indertijd over nagedacht, en heel daadwerkelijk gekozen voor een geweldloos oplossen van conflicten, daar waar het mogelijk was, daar ben ik nog altijd dankbaar voor dat ik destijds al die denkoefeningen en al die spreekoefeningen heb gedaan. Ik denk dat we het ons soms toch wel heel eenvoudig voorstelden in die tijd: als je de wapenen weg neemt, neem je de oorlog weg. Zonder rekening te houden met de motieven van de conflicten. Dat die misschien eerder de basis of de grondslag zijn dan de middelen die men daartoe aanwend. Het was inderdaad naïef om te geloven dat als we die middelen maar kunnen indijken of kunnen terug schroeven of kunnen weg nemen, automatisch zal de mens op wereldvlak wat vredelievender op worden.

Dus iedereen is voor de vrede?
Ik denk als je om het even welk mens zijn mening vraagt over wat zou je nu liever hebben, vrede of oorlog, wie zou oorlog antwoorden. Niemand houdt van die oorlogssituatie en ellende en miserie die erbij te pas komt.

Is uw persoonlijke visie op vrede veranderd in die afgelopen 20 jaar?
Ja, heel veel veranderd. Op een bepaald moment ben ik gaan snappen, dat vrede meer was dan een afwezigheid van conflicten omdat ik een stuk vrede miste. En toen ben ik op zoek gegaan naar wat echt vrede zou kunnen brengen, lange tijd heb ik dat niet gevonden, ik had een diep gevoel van onrust in mij. Tot ik op een moment dat ik door vrienden en andere mensen het evangelie heb leren kennen. Het Nieuwe Testament ben gaan lezen op eigen houtje, en ben gaan ontdekken dat Jezus heel wat belangrijke dingen daar over te zeggen had, over wie ik in wezen was en je zou kunnen zeggen, de diagnose die Hij stelde ten aanzien van het innerlijke van de mens kwam toch wel goed overeen met wat ik zelf ervoer in mijn leven, dat de mens van naturen uit in staat is van heel wat, boze dingen, zowel in zijn gedachten, als in zijn daadwerkelijke daden en woorden, en ik ontdekte dat dit ook bij mij het geval was. Maar gelukkig heb ik ook mogen lezen die blijde boodschap, die Jezus Christus verkondigt en die ik in het Nieuwe Testament kon lezen en kon horen van andere mensen, mogen begrijpen dat dit in de eerste plaats, belangrijk is om dat toe te geven. Dat jezelf je zomaar niet veranderen kan, dat je van jezelf de volmaakte mens niet kunt maken en dat jezelf niet het volmaakte karakter kunt geven en vrede kunt zaaien overal uit je zelf. Maar dat het nodig is dat je, je bekeert. Toen kwam ik voor de eerste keer bij de gedachte, dat je vrede met God kon hebben, of geen vrede met God, of in conflict zijn met God. Toen beseft ik dat er een breuk was, tussen God en mezelf, dat ik eigenlijk in conflict leefde met God. Ik voldeed niet wat God van mensen verwachten, ik leefde helemaal niet zoals God het voorschreef en zoals God het voor de mensen bedoeld heeft. Ik probeerde dat af en toe wel en ik deed er wel heel erg mijn best voor, maar als puntje bij paaltje kwam, besefte ik dat er binnen in mij een heleboel boze dingen waren die af en toe de bovenhand haalde en waar ik toch weer ruzie had met mensen en ik toch weer verkeerde dingen dacht over mensen of verkeerde dingen dacht en deed, verkeerde woorden gebruikte en mensen kwetste. Dat bepaalde mij dat ik die vrede met God eerst moest krijgen en het Evangelie leerde me dat ook. Gelukkig maar dat Jezus Christus die vrede aanbiedt omdat Hij de grote oorzaak van het conflict met God, namelijk mijn zonde, zoals de Bijbel het ook noemt. Dat Hij dat grote probleem in mijn plaats heeft opgelost. Hij heeft mijn schuld betaald, Hij heeft mijn zonden gedragen, toen Hij zelf vrijwil Zijn leven gaf en eigenlijk gestraft werd voor dat kruis voor de dingen die de mensen verkeerd zegden en dachten of deden voor de zonden van de mensen, ook voor die van mij. Als ik mijn vertrouwen op Hem stelde dat ik dan opnieuw vrede kon krijgen met God. Dat Hij juist dat conflict, die breuk, dat Hij die had opgelost en dat ik opnieuw een relatie, een vredevolle relatie met God kon krijgen. Plots viel er nog een grotere dreiging dan die van de kernoorlog, die viel plotseling weg, toen ik dat beseft, want ik wist dat het anders niet in orde was met God, dat er heel veel vanaf hing voor mijn eeuwige toekomst, zeg maar.

Is God bij de wereldvrede betrokken of is het gewoon een kwestie van politiek?
Dat is een moeilijke vraag, ik denk dat er op de ene of andere manier God erbij betrokken is. In de zin, dat Hij in Zijn Woord, de Bijbel, duidelijk kenbaar heeft gemaakt wat Hij van de mens verlangt. Als de mens zich zou gaan houden wat God geboden heeft, dan zou die oorlog er niet zijn, dan zou dat conflict niet nodig zijn. Anderzijds weten we dat, de mens grote verantwoordelijkheid heeft gekregen en dat God hem ook een vrijheid geeft om keuzes te maken. Het is omdat de mens die vrijheid misbruikt heeft en zich van God heeft afgekeerd, we gaan het nu op onze eigen manier proberen op te lossen dat er zoveel problemen en zoveel ellende en oorlog uit voorgekomen is. Dus het is tweeërlei, enerzijds ga ik natuurlijk bidden dat God deze situatie zo mag laten meewerken dat er vrede komt, ik ga Hem dat vragen. Anderzijds besef ik ook heel goed, dat de mens met zijn eigen vrije keuze nog altijd een zeer grote verantwoordelijkheid daarin heeft. Ook de politici dragen daar een grote verantwoordelijkheid daarin. Ook wij, iedere mens, die op de ene of andere manier waar het conflict is, proberen op te lossen of op de ene of andere manier daar aan mee werkt, heeft daarin een stukje verantwoordelijkheid. Dus ik denk dat beiden belangrijk en waar zijn.

Wanneer is de vrede voor u werkelijkheid geworden?
De dag dat ik mijn leven aan Jezus gegeven heb, dat ik Hem heb toegestaan heb om die breuk te herstellen, en in mijn hart en leven een realiteit te worden en te komen. De dag dat ik gezegd heb, ik ben van U, ik geef mijn leven aan U over, is er ook een grote vrede in mijn hart gekomen. Niet alleen die vrede met God, maar zeg ook maar die vrede van God die ook in mijn hart is neergekomen, waardoor ook al de onvrede, al de angst over zoveel dingen uit men leven langzamerhand uitgebannen worden.
Welke moeilijke situatie ik misschien nog zal ingaan, ik weet één ding zeker, ik ga er niet alleen in. De God van de vrede is met mij, dat weet ik en welke omstandigheden ik ook terecht kom, Hij kan voor me zorgen en Hij kan die diepe innerlijke vrede die ik zelf heb, die kan Hij bewaren en voeden.

Jean (30") Tot zover dit gesprek. Wilt u reageren op deze uitzending, bel dan nu naar ons nummer : 03/457 00 00. U kunt er tot vanavond 10 uur terecht. Zijn de lijnen bezet, spreek dan uw telefoonnummer in op de voice-mail; wij bellen u dan zo spoedig mogelijk terug. Schrijft u liever, ons adres is Boomlaarstraat 12, 2500 LIER.

Deze uitzending kunt u zoals gewoonlijk herbeluisteren op onze web-site : www.erts.org. Met een nieuw programma zijn wij er weer binnen veertien dagen, op dezelfde zenden, op dezelfde tijd. Graag tot dan !


 

« terug naar de vorige pagina
Bekijk ook de oude uitzendingen in het archief »